Evropa ne nasijeda: brojke o bezbjednosti Tesla FSD-a otvaraju pitanja

Reuters: Tesla je evropskim regulatorima predstavila sopstvene Full Self-Driving statistike — nezavisni istraživači ih nazivaju obmanjujućim marketingom.

Tesla je naišla na novu prepreku na putu Full Self-Drivinga ka Evropi. Prema Reutersu, kompanija je regulatorima u Švedskoj i Holandiji predstavila sopstvene bezbjednosne statistike FSD-a, koje su nezavisni eksperti ocijenili ne kao punovrijedan dokaz, već prije kao spornu marketinšku konstrukciju.

Glavni prigovor ne odnosi se na to što Tesla uopšte prikuplja takve podatke, već na metodologiju poređenja. U ranijim istragama Reutersa i procjenama spoljnih istraživača već je istican isti problem: kompanija upoređuje stope nezgoda automobila sa uključenim sistemima podrške sa širim ili drugačije prikupljenim nacionalnim pokazateljima. Rezultat na kraju izgleda jači nego stvarna slika na uporedivim putevima, sa uporedivim vozačima i uslovima saobraćaja.

Za Evropu je to posebno osjetljiva tema. Tesla promoviše FSD Supervised, ali sam naziv Full Self-Driving već dugo izaziva spor: automobil ne postaje potpuno autonoman, a vozač je dužan da prati put i bude spreman da reaguje. U prepisci evropskih regulatora već su se pojavila pitanja o prekoračenju brzine, ponašanju na zahtjevnim podlogama i riziku da vozač počne previše da vjeruje sistemu.

Holandski regulator RDW ima ključnu ulogu: odobrenje u jednoj zemlji može Tesli otvoriti put ka širem pokretanju u Evropi. Ali evropska verzija FSD-a mora ispuniti strože zahtjeve od američke, a Tesla ne može jednostavno prenijeti američko iskustvo na puteve EU. Ulog je visok: bez evropske dozvole FSD ostaje skupa funkcija na ograničenom tržištu; sa dozvolom, kompanija dobija argument protiv BMW-a, Mercedes-Benza, BYD-a i drugih marki koje takođe prodaju asistente i poluautomatsku vožnju.

Za kupca priča se svodi na jedno jednostavno pitanje: plaća li za stvarnu pomoć ili za obećanje budućeg autopilota? Ako sistem zahtijeva stalan nadzor, bezbjednosna statistika mora objasniti ne samo «koliko nezgoda po kilometru», već i kada je vozač intervenisao, gdje je auto vozio, na kojim putevima i po kojim pravilima su incidenti brojani.

Najopasniji dio autopilota ponekad nije u kodu, već u očekivanjima čovjeka za volanom.